Μια φορά τζ̆αι έναν τζ̆αιρό, ήταν ένας νεαρός, ο Ηρακλής — ο γνωστός Κλείτος — που μια μέρα μπήκε σε ένα φαρμακείο… τζ̆αι τζ̆ιαμέ, ανάμεσα σε ράφια γεμάτα βιταμίνες τζ̆αι φάρμακα, είδε τη Βικτώρια. Μια πανέμορφη, ψηλή κοπέλα με σγουρό μαλλί τζ̆αι μελισσιά μάθκια. Εν ήταν μια απλή στιγμή… γιατί κάτι μέσα του είπε του πως ήταν ξεχωριστή. Τζ̆αι που εκείνη τη στιγμή, εμαγεύτηκε… τζ̆αι «εκόλλησε».

Τζ̆αι όπως κάμνουν ούλλοι οι ερωτευμένοι στα παραμύθια, άρκεψεν να βρίσκει δικαιολογίες για να την ξαναδεί. Επήαιννε στο φαρμακείο μια για βιταμίνες, μια για οδοντόκρεμα… μέχρι τζ̆αι για τσιμπίδα! Μα στην πραγματικότητα, ένε τα πράματα που ήθελε… αλλά να δει το χαμόγελό της.

Η Βικτώρια, με τον τζ̆αιρό, εκατάλαβε. Οι ματιές εγίναν πιο ζεστές, τα χαμόγελα πιο αληθινά… τζ̆αι το ενδιαφέρον εγίνηκεν αμοιβαίο. Οι πρώτες τους έξοδοι ήρταν φυσικά, σαν να ήταν γραφτό που πάντα.

Τζ̆αι έτσι, σιγά-σιγά, η ιστορία τους άρκεψεν να ανθίζει σαν όμορφο λουλούδι. Η αγάπη τους εδυνάμωνε κάθε μέρα τζ̆αι έφερνεν τους πιο κοντά, ώσπου αποφασίσαν να ζήσουν μαζί τζ̆αι να γνωριστούν πραγματικά… καρδιά με καρδιά.

Τζ̆αι τότε… ήρτεν η Αριάνα. Το πιο όμορφο τους θαύμα. Το πιο γλυκό κεφάλαιο της ιστορίας τους.

Σήμερα, προχωρούν μαζί, πιασμένοι σφιχτά, ερωτευμένοι τζ̆αι δεμένοι, σαν να ήταν φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον. Με οδηγό την αγάπη τους τζ̆αι τη στοργή που τους συντροφεύκει, συνεχίζουν το δικό τους παραμύθι……γιατί κάποιοι έρωτες εν γράφονται απλά στην ιστορία… γράφουν τη δική τους για πάντα.

Τζ̆αι όταν δυο καρδιές βρουν η μια την άλλη… το “για πάντα” παύει να είναι παραμύθι τζ̆αι γίνεται αλήθκεια.